Verbonden in hoop: Kerkasiel Kampen

Verbonden in hoop: Kerkasiel Kampen
Verbonden in hoop: Kerkasiel Kampen

Onder de indruk waren we, na afloop van de bijdrage van de delegatie vanuit de Christus Triumfatorkerk op 28 februari jl. aan het kerkasiel voor de Oezbeekse familie Babayants in de Open Hof in Kampen: een kerkdienst die op 21 november 2024 is begonnen en die inmiddels dus al meer dan honderd dagen onafgebroken voortduurt.

De familie vroeg asiel aan vanwege het werk dat vader Babayants in Oezbekistan bij de veiligheidsdienst heeft gedaan. De IND wees hun aanvraag af omdat de reden volgens hen niet voldoende bewezen kon worden. Na elf jaar in onzekerheid te hebben geleefd, werd hun verblijf in Nederland definitief afgewezen.

Het doel van het kerkasiel is om de familie uit handen van de IND te houden en recht te doen aan hun situatie. Zolang er een viering gaande is, mogen autoriteiten de kerk niet betreden. Dit geeft de kans om tijd te kopen en de situatie opnieuw te bekijken. Volgens ds. Kasper Jager van de Open Hof heeft de familie sinds hun verblijf in de kerk eindelijk rust gevonden. "Ze zeggen dat ze nu met beide ogen dicht slapen, terwijl ze voorheen altijd met één oog open sliepen."

Onder de indruk waren we, van enorme organisatie die met het kerkasiel gemoeid is; van ons gevoel van verbondenheid in geloof, in normen en waarden en in omzien naar elkaar, juist in de week van uitspraken van onze huidige minister van asielzaken waaruit het tegendeel bleek; onder de indruk van ‘het Licht’ dat we aan het begin van onze bijdrage kregen overgedragen van een van de delegaties voor ons en dat wij op onze beurt overdroegen aan de delegatie na ons, daarin verbonden in de hoop op een samenleving waarin gerechtigheid zegeviert.

We waren ook onder de indruk van elkaar:

van de manier waarop we een samenzijn vormgaven met de titel “What’s in a name”, zo zorgvuldig overdacht en uitgewerkt door Jaap van den Akker. In het ruim twee uur durende tijdsslot wisselden we op interactieve manier van gedachten over de betekenis van onze eigen naam, en van al die namen in de Bijbel met hun vaak diepe symbolische en theologische betekenis.  Om uiteindelijk uit te komen bij de Naam aller Namen: “Ik ben die ik ben”, het onderwerp van een korte meditatie. We brachten onze hoop en verlangens voor de familie Babayants en voor onze op dit moment zo weerbarstige samenleving en onze wereld op drift bijeen in gebeden en zongen en musiceerden met elkaar:

                Hoe wonderlijk mooi is uw Eeuwige naam
                   Verborgen aanwezig deelt U mijn bestaan
                   Waar ik ben, bent U, wat een kostbaar geheim
                   Uw naam is " Ik Ben" en  " Ik zal er zijn".

                   Een boog in de wolken als teken van trouw,
                   Staat boven mijn leven, zegt ik ben bij jou!
                   In tijden van vreugde maar ook van verdriet
                   Ben ik bij U veilig, U die mij ziet. 
 
Dat het teken van trouw en veiligheid ook boven het leven mag staan van Aleksandr, Karina, Aram, Ariana, Amelia en Aleksa Babayants en van alle asielkinderen van wie hun leven op dit moment zo onzeker verloopt. Dat niet de schreeuwers en hardvochtigen het laatste woord hebben. Maar dat, om het met de woorden van Henriette Roland Holst uit te drukken, de zachte krachten zullen zeker winnen aan het eind. Met deze hoop keerden we na een ontroerende bijeenkomst huiswaarts.

Jan, Anneke en Marieke van Vliet
terug